Sudety 2007 - Osówka, Grodno, Jelenia Góra

Czas ruszać dalej w drogę. Szczęściem losu mieliśmy zapewnione lokum u dalekiej pociotecznej znajomej babci w Jeleniej Górze (niestety już świętej pamięci), więc wyruszyliśmy w trasę w kierunku dalszego noclegu. Po drodze zaplanowaliśmy jeszcze 2 punkty do obejrzenia :) Na początek zwiedzanie podziemnego miasta Osówka. Dolny Śląsk słynie z mnóstwa atrakcji, po części odkrywanej. Kompleks Riese jest zagadkowym miejscem (zwłaszcza dla osób fascynujących się różnymi teoriami spiskowymi czasów II Wojny Światowej).

Dojazd niestety w 2007 roku nie był łatwy. Miejscowość, w której mieliśmy skręcić na drogę do Osówki, była niezłym zadupiem. Kilka razy przyjechaliśmy główna drogę z marnym skutkiem(nie było oznaczeń), ale na ratunek przyszedł nam lokalny bywalec spod sklepu, który bardzo obrazowo opisał trasę dojazdu. Nakierował nas na dobry skręt, a dalej już poszło łatwiej. Po dotarciu na miejsce okazało się, że jest dość duże zainteresowanie tym miejscem. Zebrała się już całkiem duża grupa. Wybraliśmy z tego co pamiętamy jakąś opcję podstawową i uzbrojeni w kaski ruszyliśmy za przewodnikiem w podziemia Osówki. Klimat był niesamowity, przewodnik był wojskowym,który z dużym zaangażowaniem opisywał poszczególne pomieszczenia i tunele, podsycając naszą ciekawość różnymi ciekawymi historiami na temat przeznaczenia tego miejsca.

 Czas spędzony z przewodnikiem zleciał nie wiadomo kiedy. 
Polecamy stronę kompleksu Osówka: http://www.osowka.pl/index2.html

Po zwiedzaniu Osówki wybraliśmy się do Zagórza Śląskiego, by obejrzeć zamek Grodno. Wykupiliśmy bilet do zwiedzania muzeum (niestety typowe Polskie bidne muzeum) i ruin z przewodnikiem. Mało pamiętamy, dobrze, że pozostały zdjęcia ;) Piękna brama wejściowa:

 Informacje dotyczące zamku w Zagórzu Śląskim: http://www.zamkipolskie.com/zagor/zagor.html
Dalsza trasa przebiegła nam na odnalezieniu odpowiedniego adresu w Jeleniej Górze. Klucze do „apartamentu” musieliśmy odebrać u schorowanej sąsiadki na parterze (okazało się, że oczywiście nie wiedziała o co chodzi, nie pamięta, że ktoś miał przyjechać, ale radośnie przekazała nam klucze – najwyraźniej na złodziei nie wyglądaliśmy). W mieszkaniu były 2 łóżka, „łazienka” i „kuchnia”. Nie narzekaliśmy jednak, bo daleka rodzina powierzyła nam z dobroci serca swój dobytek, więc przyzwyczajaliśmy się do otoczenia zaaranżowanego przez lekko ekscentrycznych emerytów. Dodamy, że wujaszek zajmował się renowacją obrazów i fresków w kościołach, więc wszędzie patrzyły na nas święte postacie (figurki, ołtarzyki, różańce, obrazy i wielkoformatowe obrazy naścienne). Zasypialiśmy obok patrzącej na nas świętej rodziny..Lokalizacja noclegu świetna - blisko dworca, niedaleko centrum.

Spacer po Jeleniej Górze pozytywnie nas zaskoczył. Rynek staromiejski z ratuszem ładny, zadbany. Piękne, odnowione, kolorowe kamieniczki wzdłuż uliczek prowadzących do centrum. W knajpkach widoczne szczególne nastawienie na niemieckich turystów.

Zajrzeliśmy do Kościoła Św. Krzyża oraz obejrzeliśmy zabytkowe kaplice nagrobne wokół murów (straszliwie zniszczone, ułamane płyty nagrobne, odcięte elementy rzeźb, wszystko zarośnięte, nie mówiąc już o napisach na ścianach..ale na szczęście w 2012 roku rozpoczęto renowacje).

Sudety 2007 - Góry Stołowe (Białe Skały i Skalne Grzyby)

Karłów- Skalne Grzyby - znaki żółte ok. 1h 40 min.

Skalne Grzyby (od Pielgrzyma) znaki czerwone ok 40 min do drogi Stu Zakrętów, szosą do Karłowa ok 40 min.

Pogoda nadal dopisywała, więc wyruszyliśmy ma kolejny spacer. Pierwszym przystankiem były Białe Skały, które wspaniale prezentują się wśród lasu. Można pozaglądać w szczeliny, trochę się powspinać (niektóre skałki dość wysokie). Cudownie pusto i cicho. 

Dalsza część trasy wiodła szeroką leśną drogą do samego Torfowiska Batorowskiego. Wokół rezerwatu poprowadzona była ciekawa ścieżka edukacyjna, dzięki której można było zapoznać się z różnymi gatunkami roślinności tego terenu(część trasy wyniesiona była na kładkach pozwalających spacerować po tym obszarze nawet podczas bardziej mokrych okresów).

Po niedługim czasie szlak doprowadził nas do rejonu Skalnych Grzybów, gdzie można dowolnie wybrać różne warianty oglądania tego terenu (krzyżują się tu szlaki żółty, czerwony, niebieski i zielony). My buszowaliśmy zupełnie swobodnie. To miejsce również zrobiło na nas niesamowite wrażenie. Rozmaite formy skalne ukryte w różnych częściach lasu (pojedyncze lub w większych skupiskach) bardzo działały na wyobraźnię. Najwięcej skał oczywiście przypominało grzyby (bardzo wąskie na dole zaś szerokie u góry).

Pod koniec spaceru po terenie Skalnych Grzybów wskrobaliśmy się jeszcze na Pielgrzyma, gdzie warto na małym tarasie widokowym obejrzeć cudną panoramę okolicy.

Resztę trasy pokonaliśmy fragmentem lasu, a na koniec szosą do samego Karłowa.

Mapy: Sudety Wschodnie (wydawnictwo Express Map)

Przewodnik: Janusz Czerwiński - Sudety- (wydawnictwo kartograficzne Eko-Graf)

Sudety 2007 - Góry Stołowe - Błędne Skały i Szczeliniec Wielki

Z Karłowa do Błędnych Skał - znaki czerwone ok. 1 h 40 min

Z Błędnych Skał na Szczeliniec przez Pasterkę – znaki zielone i żółte ok. 1h 4o min

Ze Szczelińca Wielkiego do Karłowa – znaki żółte ok. 30 min.

Dzień był piękny i słoneczny więc ochoczo wyruszyliśmy na wyprawę w Góry Stołowe i do dwóch najbardziej znanych atrakcji tego terenu. Trasa do samych Błędnych Skał wiodła niemalże cały czas przez las (drobne skałki po drodze). 

Doszliśmy jak się okazało do wyjścia z trasy przez Błędne skały (ruch przez skalny labirynt jest tylko w jedną stronę), więc bokiem okrążyliśmy teren by dostać się do wejścia (od strony parkingu – dojazd samochodem drogą Stu Zakrętów – wjazd o pełnej godzinie, zjazd w połowie godziny). Wejście płatne (cena nieduża) bilet z mapką z zaznaczonymi charakterystycznymi formami skalnymi.

Przejście zajęło nam około 30 min.

Po przejściu Błędnych Skał ruszyliśmy szlakiem wzdłuż czeskiej granicy na Pasterkę. Ruch turystyczny zerowy. Początkowo szliśmy lasem, później wyszliśmy na szeroką łąkę którą doszliśmy do małej miejscowości. Trasa przyjemna, niemęcząca. Lekko pogubiliśmy w mieścinie, nie byliśmy pewni czy dobrze nakierowaliśmy się na szlak na Szczeliniec, ale daliśmy radę ;) Trasa znów biegła lasem pod samo schronisko (wejście, bilet)

Trasa bardzo ciekawa, wąskie przejścia, tarasy widokowe(niestety mało zdjęć bo aparat się wyładował..). Czas przejścia ok. 1 h.

Mapy: Sudety Wschodnie (wydawnictwo Express Map)

Przewodnik: Janusz Czerwiński - Sudety- (wydawnictwo kartograficzne Eko-Graf)

Sudety 2007 - Podróż, Złoty Stok, Ząbkowice Śląskie, Kamieniec Ząbkowicki, Karłów, Fort Karola

Tym razem kierunek wakacyjny Dolny Śląsk – dwutygodniowy urlop zaplanowaliśmy podzielić na zwiedzanie rejonu Gór Stołowych,wyprawy w Karkonosze i zwiedzanie Wrocławia.

Nasza podróż rozpoczynała się nie z Łodzi lecz z woj. świętokrzyskiego. Trasa wyliczona przez nas miała około 450 km. Wybraliśmy opcję objazdową dzięki temu, że byliśmy na wyprawie z osobą zmotoryzowaną:)

Pierwszy postój był w Złotym Stoku, gdzie zaplanowaliśmy zwiedzanie kopalni złota. Zakupiliśmy bilety wstępu i poszliśmy na kawę, gdzie czekaliśmy na wejście naszej grupy z przewodnikiem. 

Wybraliśmy opcję „podstawową”, która obejmowała zwiedzanie Sztolni Gertruda i Sztolni Czarnej (cen niestety nie pamiętamy, choć zapewne i tak byłyby nieaktualne).

Przewodnik opowiedział nam trochę o historii górnictwa, oglądaliśmy zbiory minerałów, narzędzia górnicze i same sztolnie. Ciekawa kolekcja tablic ostrzegawczych i informacyjnych.

 W sztolni Czarnej mogliśmy podziwiać podziemny wodospad (taki nie za duży :P )

Po szczegóły cenowo-organizacyjne zapraszamy na stronę:

www.kopalniazlota.pl

Następnym punktem programu był Kamieniec Ząbkowicki i zwiedzanie pałacu z XIX wieku. Historia pałacu jak i jego wygląd wydawał nam się bardzo ciekawy (polecamy przeczytać opis na http://www.zamkipolskie.com/kaec/kaec.html). Parking z tego co pamiętamy był blisko jakiegoś kościoła. Trasa do wejścia pałacu wiodła przez niezłe krzaczory wąską wydeptaną ścieżką (ogólnie szliśmy na czuja – głównie po zapachu gotowanego obiadu).. Co jakiś czas ukazywała się tabliczka „teren prywatny, wejście zabronione”, „uwaga zły pies”. Dookoła pałacu był mur, który dla utrudnienia potencjalnych włamywaczy, był naszpikowany kilogramami potłuczonego szkła.

Wejście do pałacu było równocześnie wejściem do hotelu „castel”. Okazało się, że zwiedzanie jest tylko grupowe z przewodnikiem. Bilet wstępu kosztował 10 zł

Kilka osób już się zebrało, więc długo nie musieliśmy czekać. Zaraz na początku, na dziedzińcu, przywitała nas niezła sfora psów ujadająca, śpiąca jak i warcząca. Podobno nie gryzły, ale nikt nie odważył się odejść zbytnio od grupy. 

Całość pałacu była na wpół ruiną na wpół pochłonięta remontem. Na przejściach walało się wszystko od gadżetów remontowo-budowlanych po kajaki i stare telewizory.

Wzdłuż schodów raziły straszne malunki (podobno z powstały podczas kręcenia jakiegoś filmu).

 Z pierwszego piętra widoczne były fragmenty zewnętrznej elewacji dziedzińca, które ukazywały dawną urodę tego miejsca. Wewnętrzne pomieszczenia były totalną ruiną (trzeba było uważać jak i gdzie się stawiało nogi). Z tarasu (po którym niewiele zostało) widać było zaniedbany ogród i resztki dawnej świetności..

Smutek trochę nas ogarnął. Pałac wykazuje duży potencjał, jednak potrzebuje też dużo pieniędzy..

Podczas dalszej podróży zatrzymaliśmy się w Ząbkowicach Śląskich, by obejrzeć ruiny zamku książęcego, ale niestety okazało się, że zwiedzanie było niemożliwe..wszystkie możliwe wejścia były zamurowane, zakratowane i osiatkowane..Obeszliśmy więc obiekt dookoła, powstrzymaliśmy się od włamania i cóż..ruszyliśmy w dalszą drogę.

Dla ciekawych - aspekt historyczno-architektoniczny opisano na stronie : http://www.zamkipolskie.com/zabk/zabk.html

Na koniec dnia została nam tylko sprawa noclegu jaki zaplanowaliśmy w Karłowie. Plan był taki, że nocleg zapewne gdzieś znajdziemy. Wioska okazała się mniejsza niż nam się wydawało. Zatrzymaliśmy się w „centrum” i rozeszliśmy się poszukać wolnych miejsc. Traf chciał, że jedno z nas poszło do Ośrodka Wypoczynkowego „pod Szczelińcem” gdzie pani poinformowała nas, że został jej już tylko jeden pokój do tego trzyosobowy. Co idealnie się złożyło:) Pokój malutki, ale ze stolikiem i z łazienką – niestety cen już nie pamiętamy. Najlepszą rzeczą jednak było to, mieliśmy piękny widok z okna na Szczeliniec Wielki. Darmowy i dość duży parking. Karłów jest świetną bazą wypadową na okoliczne szlaki i atrakcje.

Link do Ośrodka „pod Szczelińcem” w Karłowie: http://www.nocowanie.pl/noclegi/karlow/os__wypoczynkowe/68736/www,68736.html

Na koniec dnia energii w nas jeszcze było dużo, więc poszliśmy na wieczorny spacer do Fortu Karola.

Z Karłowa -  żółty szlak lub wzdłuż szosy niebieskim szlakiem, odbić w lewo na zielony i kontynuować żółtym do Karłowa. Około 1 h.

Spacer był przyjemny. Dojście do fortu zajęło nam około 20 minut, trasa w dużej części szosą. Na same ruiny chwilę trzeba było ruszyć pod górkę, ale krótki kawałek. Na gorze pozostały już tylko fragmenty dawnego fortu. Przygotowano taras widokowy ( z tablicą opisującą okoliczne punkty), z którego mieliśmy okazję obejrzeć zachód słońca. Całkiem przyjemna panorama.

Mapy: Sudety Wschodnie (wydawnictwo Express Map)