Majówka 2013-Swornegacie cz.II

Nadszedł czas na opisanie 2 części wyjazdu majówkowego.

Pogoda, w porównaniu do reszty kraju, całkiem była dla nas łaskawa (oprócz temperatury). Mając chęć poznania dalszej okolicy zaczęliśmy od wypożyczenia rowerów. Skorzystaliśmy z wypożyczalni przy Brdzie (www.kajaki-rowery.pl) Ceny: 5/8 zł -godz lub 35/ 45 zł za cały dzień. Były 2 opcje rowerowe do wyboru - lepsze i gorsze ;) Choć obie były ok. Postanowiliśmy pojeździć po Borach Tucholskich i odkryć kilka ukrytych w lesie jezior. Na początek skierowaliśmy się drogą asfaltową do miejscowości Drzewicz -ok.5 km.(niebieskim szlakiem rowerowym). 

Przy Jeziorze Łąckim szlak skręca w prawo w las. Tu już leśne ubite drogi (uwaga na wkręcające się pod błotniki szyszki).

 Liczyliśmy, że szlak bez problemu doprowadzi nas do Jeziora Nierybno (nadal niebieski szlak rowerowy). Jednak dziwnym zrządzeniem losu nie skręciliśmy w odpowiednim momencie i przedzierając się przez krzaki wyjechaliśmy na Pętlę Lipnickiego, omijając nasze jeziorko. Przy pętli zrobiliśmy przerwę (ścieżka przyrodnicza). Naprawiliśmy też uszkodzenia rowerów (urwany błotnik)

Dalej skierowaliśmy się w kierunku Dęba Bartusia wzdłuż Jeziora Płęsno (szlakiem pieszym zielonym i czerwonym). Dalej niebieskim szlakiem pieszym dojechaliśmy do Małych Swornychgaci i tu szlakiem rowerowym niebieskim przejechaliśmy asfaltową drogą do Chocińskiego Młyna (mijają Jezioro Charzykowskie i Długie) a następnie do Swornychgaci (cała pętla zajęła nam około 4 h). Wróciliśmy na posiłek.

2 wycieczka rowerowa - popołudniowa miała biec kawałek wokół Jeziora Karasińskiego. Ruszyliśmy niebieskim szlakiem pieszym w kierunku Owinka. Linia brzegowa zarośnięta, z tabliczkami "teren prywatny", jednak miejscami można było przedostać się ukradkiem nad wodę.

Droga robiła się coraz trudniejsza dla rowerów- duże piachy. Co chwilę spadał komuś łańcuch (założenie  nie było wcale takie łatwe..). Jednak pogoda była przyjemna, sił jeszcze było dużo i mimo uciążliwej trasy postanawialiśmy jechać dalej. Wjechaliśmy znów do Parku Narodowego i lasem dojechaliśmy do rozwidlenia szlaków. Skręciliśmy w lewo za znakami czarnymi (szlak rowerowy). Od razu czuło się różnice. Szlaki rowerowe mają ubite drogi i z czystą przyjemnością kontynuowaliśmy naszą wycieczkę. Minęliśmy Jezioro Krzywce, Błotko i Wielkie Krzywce. 

Przyjemna trasa wzdłuż brzegów dzikich jezior. Dodam, że ludzi brak:) Trasa doprowadziła nas do Drzewicza, gdzie wróciliśmy znaną już nam trasa niebieską do Swornychgaci.

 Trasa zajęła nam około 1h i 15 min. Podczas oddawania rowerów były straty (urwany błotnik i uszkodzony łańcuch), jednak nie policzono nam za to dodatkowo.

Mapy: Zaborski Park Krajobrazowy (wydawnictwo CartoMedia)

Majówka 2013 -Swornegacie cz.I

W tym roku majówka dla mnie to podróż sentymentalna do czasów dzieciństwa, kiedy spędziłam (już prawie 20 lat temu) kolonie w miejscowości Swornegacie na Kaszubach. Ale nie od razu nakreślił się ten kierunek. Początkową wersją był Beskid Niski, jednak pogoda (jak wiemy długa zima) i odległość nakierowała nasze pomysły w inna stronę. Niby blisko miało być, może las, może jezioro, może Bory Tucholskie, może Jezioro Charzykowskie i na koniec A MOŻE SWORNEGACIE?I tak poszło z górki. Zaczęliśmy szukać noclegów, zwołaliśmy grupę, ustaliliśmy termin i już.Ostatecznie nasza wyjazdowa ekipa zmniejszyła się niestety o 3 osoby, z powodu choroby najmłodszego podróżnika..

Wyjazd zaplanowaliśmy na 5 dni. Nocleg zamówiony w domku dla 7 osób. Z Łodzi do Swornych jest około 350 km. Trasa samochodowa jaką wybraliśmy biegła "jedynką" aż do Grudziądza (za odcinek autostrady zapłaciliśmy 12,30). Później skręciliśmy na Świecie, Tucholę, Chojnice i Sworne. Trasa zajęła nam około 5 godzin (z przerwami i pomyłkowym przejazdem autostradą w stronę Poznania - źle wjechaliśmy od Strykowa-trzeba dobrze obserwować znaki).

W Swornychgaciach mieliśmy problem z odnalezieniem ulicy naszego domku(o dziwo), gdyż GPS nie posiadał mapy z uliczkami takiej małej miejscowości. Jednak przesympatyczni właściciele domku szybko nakierowali nas na dobrą drogę.

Kwatera u Majki i Witka -> http://kaszubykwatery.pl/  bardzo nam się podobała. Właściciele domku jednorodzinnego wynajmują całe piętro, które ma oddzielny wjazd, wejście i taras. Nasze pięterko miało ponad 100 m2, więc przestrzeni było dużo :) Mieliśmy do dyspozycji 2 duże pokoje, kuchnię z salonem (całkowicie wyposażoną), wygodną łazienkę i oddzielny kibelek, ogromny taras z kanapą stołem, leżakami, grill, do tego gratis spokój i śpiew ptaków z okolicznego lasu. Do tego pomocni i mili właściciele. Polecamy.

Tego dnia zdążyliśmy jeszcze na spacer po okolicy. Zbadaliśmy gdzie są sklepy, wypożyczalnia rowerów i kajaków i jak wygląda mieścina po upływie takiego czasu. Ogólnie jest dobrze. Jest gdzie zjeść, zrobić zakupy, a wypożyczalni jest kilka do wyboru. Okolica zmieniła się bardzo, nie jest to już wiocha jaką pamiętam, ale pewne elementy pozostały takie jak kiedyś. Nawet lody z automatu można kupić, tam gdzie dawniej :P

Jezioro Karasińskie jest ładne i rozległe, woda wydaje się czysta. Zachęceni dobrą pogodą poszliśmy w stronę Kokoszki, gdzie natrafiliśmy na ścieżkę ornitologiczno-przyrodniczą. Podczas spaceru bardzo rzucało nam się w oczy jak opóźniony jest tu rozwój pozimowy przyrody w porównaniu do centrum. Mieliśmy wrażenie jakby zima jeszcze była tu kilka dni temu. W lesie buro, na ścieżkach uschnięte liście, na drzewach ledwo widoczne zawiązki pączków, szuwary przesuszone. Zaobserwowaliśmy kilka gatunków ptaków opisanych podczas spaceru ścieżką. Do tego towarzyszył nam pies z jakiegoś gospodarstwa, który starał się wypłoszyć zwierzynę z krzaczorów. 

Wieczorem zaś wypiliśmy piwko siedząc na tarasie, wpatrzeni w leśne otoczenie (w grubych kurtkach i rękawiczkach, gdyż zimno było okrutnie)

Sudety 2007 - Wrocław i podsumowanie

Ostatnim punktem naszych wakacyjnych wojaży był Wrocław. Nocleg zaplanowaliśmy w hostelu Orange( http://www.orangehostels.pl/) - jest to akademik i działa tylko w lipcu i sierpniu.

Od dworca autobusowego obliczyliśmy, że jest niedaleko i damy rade na pieszo. Jednak... niestety oczywiście remont skrzyżowania i brak możliwości zapytania się w pewnym momencie o drogę kogokolwiek spowodował małe opóźnienie i trasę wyjątkowo okrężną:P Jednak trafiliśmy, a hostel jak to w akademiku (trzeba przyzwyczaić się do koedukacyjnych warunków), lokalizacyjnie dobrze położony- blisko do Starego Miasta. We Wrocławiu byliśmy 3 dni, z czego 1 dzień poświęciliśmy na ZOO. Miasto zrobiło na nas bardzo pozytywne wrażenie, szczególnie nocą ma niesamowity klimat.

Odwiedziliśmy oczywiście Ostrów Tumski (z niesamowitą Archikatedrą św. Jana Chrzciciela)

Wyspy odrzańskie (Słodowa, Piasek, Młyńska)

Rynek z Ratuszem

Piwnicę Świdnicka

 

 I ogólnie połaziliśmy swobodnie po centrum i okolicach. 

Odwiedziliśmy też sławne wrocławskie ZOO. Info http://www.zoo.wroclaw.pl/

Podsumowując:

Dolny Śląsk jest na prawdę świetnym miejscem na wakacyjny wypad (no oczywiście nie tylko wakacyjny). Fajne jest to, że jest tu duża różnorodność atrakcji. Preferujący aktywny wypoczynek na łonie przyrody mogą pospacerować po górach, dla miłośników historii okolica obfituje w średniowieczne zamki a fani militariów na pewno odwiedzą któryś z poniemieckich kompleksów podziemnych. Nawet dwutygodniowy wypad to za mało by zobaczyć chociaż część tutejszych atrakcji, dla tego na pewno jeszcze nie raz pojawimy się w tej okolicy :)

Sudety 2007 - Śnieżka

Punkt wyjścia – Karpacz - znaki czarne, czerwone, niebieskie, czerwone

Czas przejścia – ok 2h 30 min do Śląskiego Domu, 30 min Śnieżka (znakami czerwonymi), zejście do Śląskiego Domu znakami niebieskimi 20 min , zejście 1h 40 min.

Tak, tak.. nie byliśmy na Śnieżce, to trzeba wejść. Wejście rozpoczęliśmy w Karpaczu, za tłumem po ułożonej płytami drodze. Śląska Droga biegnie stopniowo pod górę, wygodnie aż do Schroniska (Śląski Dom) na przełęczy pod Śnieżką. Tam się pokrzepiliśmy zupą i ruszyliśmy na szczyt (w coraz bardziej natężonym tłumie), typ razem już po kamieniach, z punktami widokowymi. Dość szybko dostaliśmy się na Śnieżkę(1603 m.n.p.m.), zrobiliśmy zdjęcie na tle obserwatorium i dość szybko zeszliśmy na dół - drogą ułożoną z płyt - z powrotem do schroniska na przełęczy (tłum nas denerwuje :P).

 Powrót zaplanowaliśmy inną drogą, obok wodospadu Łomniczki – zdecydowanie mało osób tę trasę wybrało :D

Szlaki na koniec trasy łączą się i zakończyliśmy wycieczkę w punkcie wyjścia.

 

Mapy: Sudety Zachodnie (wydawnictwo Express Map)

Przewodnik: Janusz Czerwiński - Sudety- (wydawnictwo kartograficzne Eko-Graf)

Sudety 2007 - Na Szrenicę i wodospady

Punkt wyjścia – Szklarska Poręba Górna - znaki czerwone, zielone, niebieskie

Czas przejścia – ok 35 min do wodospadu Kamieńczyka, 50 min do schroniska na Hali Szrenickiej, 30 min Szrenica, ok 1 h. Schronisko pod Łabskim Szczytem, ok 2 h zejście + wodospad Szklarki.

Znów skorzystaliśmy z PKS – u z Jeleniej Góry i wysiedliśmy na przystanku Szklarska Poręba Górna, gdzie bez problemów ruszyliśmy szlakiem czerwonym w stronę Szrenicy (droga wygodna ułożona z płyt). Po drodze znaki kierujące do kasy biletowej do Wodospadu Kamieńczyka (wcześniej należy zakupić bilet do Karkonoskiego Parku Narodowego). Po zakupieniu biletu i otrzymaniu kasku ruszyliśmy do wąwozu po metalowej platformie. Trasa biegnie malowniczo wzdłuż kotłującej się wody pod nogami aż do samego wodospadu.

Następnie ruszyliśmy w kierunku schroniska na Hali Szrenickiej. Niestety pogoda zaczęła się psuć, nawiało chmury i powoli spadała temperatura. Pod schroniskiem ogrzaliśmy się herbatą i ruszyliśmy w górę na Szrenicę (1361 m.n.p.m.) – cały czas droga ułożona z płyt. Ruch turystyczny zaskakująco mały (może to była kwestia niepewnej pogody). Niestety ze Szrenicy nie widać było nic, więc ruszyliśmy w dalszą drogę, przez Mokrą Przełęcz.

 Tu pogoda nas zaskoczyła, gdyż wiatr rozganiał co i rusz chmury i mogliśmy nacieszyć się choć chwilami pięknymi widokami. Gdy zeszliśmy do schroniska pod Łabskim Szczytem panowała już całkiem przyjemna ciepła, letnia aura. Reszta trasy do samego wodospadu Szklarki była przez las, wąską ścieżką. Nad samym wodospadem większy tłum, jednak z powodu wieczornej pory zapewne i tak było mniej ludzi niż zwykle.

 Trasę zakończyliśmy po drugiej części Szklarskiej Poręby, zaraz przy wejściu do Wodospadu Szklarki (jest tam również przystanek PKS).

Mapy: Sudety Zachodnie (wydawnictwo Express Map)

Przewodnik: Janusz Czerwiński - Sudety- (wydawnictwo kartograficzne Eko-Graf)

Sudety 2007 - Słonecznik, Pielgrzymy

Punkt wyjścia – Karpacz Górny (przy Kościele Wang) – Słonecznik - znaki niebieskie, żółte, zielone (droga B. Czecha)

Czas przejścia – ok 1h i 20 min Pielgrzymy, 40 min Słonecznik, powrót 1h 40 min.

Dzień zapowiadał się pięknie. Z dworca PKS-u złapaliśmy autobus z Jeleniej Góry do Karpacza (podróż trwała około godziny). Wysiedliśmy w Karpaczu Górnym i powędrowaliśmy w kierunku Kościoła Wang.

 Świątynię można zwiedzać – szczegóły http://www.wang.com.pl/index.php?D=51

My obejrzeliśmy obiekt z zewnątrz i ruszyliśmy dalej w kierunku Pielgrzymów.

Zakupiliśmy bilet do Karkonoskiego Parku (kiedyś można było uzbierać bilety z pięknymi zdjęciami z tego rejonu).

Trasa bardzo przyjemna i nie męcząca. Początkowo idzie się wygodną drogą do skrzyżowania szlaków, gdzie zatrzymaliśmy się na przerwę na uroczej polanie.

 Następnie skręciliśmy w prawo (z niebieskiego szlaku na żółty). Po krótkim czasie doszliśmy do pierwszych skałek o niesamowitych kształtach. Na część z nich można było się wspiąć i obejrzeć panoramę okolicy. Stopniowo idąc szlakiem coraz wyżej mogliśmy z góry obserwować wystające formy skalne spośród kosodrzewin. Gdy doszliśmy do Słonecznika (ogromnej formy skalnej , nazwanej tak przez mieszkańców wsi Borowice i Przesieka, dla których skała ta pełniła funkcję zegara słonecznego) ukazała się piękna panorama – dobrze widać całą Kotlinę Jeleniogórską i Śnieżkę. Słonecznik od każdej strony przypominał nam coś innego. Jednak, gdy odeszliśmy szlakiem na wschód w stronę Wielkiego Stawu bardzo widocznie można było rozpoznać w skale podobieństwo do człowieka :) 

Trasę powrotną wyznaczał nam zielony szlak. Pod koniec wyprawy w dolnej części leśnej widoczne były straszne zniszczenia lasu. Nasz kolega od razu rzucił jak z rękawa historię o klęsce ekologicznej z początku lat 80-tych, kiedy to w wyniku przemysłowych zanieczyszczeń powietrza (kwaśnych deszczów) i niestety działań człowieka stan drzewostanu osłabł i zaczął obumierać...Obszary zniszczeń są miejscami duże..

Nasz spacer zakończyliśmy w Karpaczu, bliżej centrum.

Mapy: Sudety Zachodnie (wydawnictwo Express Map)

Przewodnik: Janusz Czerwiński - Sudety- (wydawnictwo kartograficzne Eko-Graf)

Sudety 2007 - Chojnik

Tego dnia z Łodzi przyjeżdżał do nas nasz kolega, który wymieniał naszego zmotoryzowanego znajomego. Ostatnią wspólną 4-osobową wyprawą było zwiedzanie zamku Chojnik. Mieliśmy szczęście, gdyż akurat tego dnia na zamku odbywał się turniej rycerski. Niestety byliśmy dość późno więc zdążyliśmy tylko na oblężenie zamku. Udało nam się znaleźć świetne miejsca – oglądaliśmy inscenizację z murów obronnych. 

Zdążyliśmy kupić jeszcze bilety na zwiedzanie zamku, gdyż jak się okazało, po inscenizacji kasa biletowa była już zamknięta. Zwiedzaliśmy zamek praktycznie sami, towarzyszyły nam rozmowy i okrzyki biesiadujących rycerzy. Sam zamek bardzo nam się podobał. Wąskie przejścia, mury wkomponowane w skały, ciekawy widok z wieży:) Warto wskrobać się na wzgórze i zwiedzić ruiny.

Ceny oraz praktyczne info:

http://www.chojnik.pl/